Persoonlijk, Zwangerschap

Van bier naar bevallen

15 augustus 2015

IMG_0082Het is half februari, carnaval staat voor de deur en hier kijk ik al maanden enorm naar uit. Even lekker vijf dagen hossen, gek doen, sloffen sigaretten wegpaffen, ongezond eten maar vooral: bier drinken! De outfits zijn al zo goed als in kannen en kruiken en de kratten bier staan bij wijze van spreken al in de koelkast.

Op een avond hang ik bank, in mijn hersenpan wordt de waan van de dag nog eens globaal herzien. Dan ineens slaat de schrik mij om het hart en grijp met beide handen naar mijn borsten. Fuck wat doen ze pijn, en als ik er wat langer over nadenk doen ze al zo’n anderhalve week pijn. Normaal heb ik geen olifantengeheugen maar nu ineens wel. Zo naïef als ik ben heb ik mijzelf hier al anderhalve week totaal niet druk om gemaakt, ook niet nadat ik een aantal nachten wakker lag van de pijn. Mijn lichaam probeert mij al ruim een week iets grondig duidelijk te maken, maar ik negeer zoals gewoonlijk elk symptoom. Tot vandaag.

Als een mastermind begin ik uit te rekenen wanneer mijn laatste menstruatie plaatsvond…ik kan het mij niet herinneren. Dat lijkt mij sowieso al niet goed, iets dat vier weken geleden nog in alle hevigheid, ernstig bloedend en hunkerend naar chocolade is langs komen zeilen, zou je toch nog moeten herinneren. Zou het dan nóg langer geleden zijn?

Na een breinbrekende tour van agenda doorspitten, herinneringen ophalen en pilstrips uit de prullenbak vissen kom ik er op miraculeuze wijze achter wanneer ik voor het laatst als bloedend wezen door het leven ging. En dat is dus bijna zes weken geleden…

Nuchter als ik ben op dit gebied, ik geloof niet dat ik überhaupt vruchtbaar ben, denk ik dat mijn menstruatie gewoon wat van slag is. Ik ben immers 30, al ruim 16 jaar aan de pil en wellicht is mijn biologische klok wat in de war. Omdat ik niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen ben en omdat mijn verkering mij dit vrij ernstig opdringt, haal ik toch twee zwangerschapstesten. Het kan maar duidelijk zijn.

IMG_0959Eenmaal terug thuis raak ik lichtelijk in paniek en steek bijna twee sigaretten tegelijkertijd op. Plassen lukt natuurlijk ook voor geen meter en ik sla nog even twee grote bakken koffie achterover, die overigens al weken niet te versmaden zijn(!!!) Daar is dan het moment supreme en de plas dient zich aan. Waar je normaal minimaal een minuut moet wachten op resultaat, staat er op mijn eerste test binnen luttele milliseconden een enorm dik en vooral duidelijk KRUIS. Ik bekijk de bijsluiter en zie staan dat een kruis een positieve uitslag insinueert. Even ben ik in de war. Positief? Wie zegt dat dit voor mij een positieve uitslag is, en wat is ten opzichte van zwanger zijn in het algemeen een positieve uitslag? Is het net als bij HIV misschien net zo verwarrend, dat positief negatief betekent en andersom? Ik sla door en roep mijzelf tot orde. Dit begrijp je gewoon Suus, ontkennen heeft geen zin. Toch ben ik niet geheel overtuigd en plas ook nog even snel over de tweede test heen.

Zelfde verhaal…ik word mama!

Met trillende zweethanden steek ik wederom een sigaret op maar bij de eerste hijs schrik ik zo dat ik hem door de bodem van de asbak probeer heen te duwen. DIT KAN NIET MEER! Ik ben gestopt!

U begrijpt, mijn wereld en die van de verkering staat even volledig op zijn kop. Zat ik het ene moment nog met mijn gedachten lallend en hossend, liters bier weg te tanken in een kroeg tijdens het opkomende carnavalsfestijn, nu stop ik accuut met roken en slaat de paniek van bevallen mij al om het hart…Van bier naar bevallen…zo snel kan het dus gaan!

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply Elise Joanne 24 mei 2016 at 13:48

    Wáánzinnig goed geschreven! En wat een schrik moet dat voor jou/jullie zijn geweest. Ik geniet zó enorm van je verhalen op Snapchat en ben blij dat je mij deze link hebt gestuurd, nu weet/snap/begrijp ik sommige opmerkingen/verhalen beter. En die titel.. LOVE IT! Onderhand is het al een tijdje geleden natuurlijk maar kan mij voorstellen dat dit je nog zo helder bijstaat als de dag van gisteren. Niet in de planning wel gewenst en dat is aan je beelden met Roos super goed te zien. Dank hiervoor!

    • Reply babyisthenewblack 24 mei 2016 at 14:01

      Wat onwijs lief van jou Elise. Vind ik erg fijn te lezen. Het was zeker heftig maar inderdaad zo enorm welkom dat het bijna pijn doet.

  • Reply Martina 24 mei 2016 at 14:25

    Ik zag je linkje voor ik komen op twitter, vol aandacht gelezen. Wat kan je leven van het ene op het andere moment veranderen. Hier was voor een kindje gaan een bewuste keuze, maar alsnog was die positieve test een schok! Sindsdien gaat het allemaal in sneltreinvaart en is m’n kind morgen alweer 1jaar!

  • Reply Lonneke 1 juni 2016 at 20:02

    Goed omschreven.. ik voel de spanning gewoon. Wat een bizarre wending van je leven moet dat zijn geweest. En nu weet je waarschijnlijk niet beter meer en is het alleen maar fijn (nou ja op poepbroeken na dan).

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge